Scott Adams, schepper van populaire strippaginastrook Dilbert, verloor zijn stem 18 maanden geleden toe te schrijven aan onregelmatige dysphonia, een ongeneeslijke voorwaarde, nadat hij zijn stem tijdens een periode met allergie�n spande. Hij kreeg zijn stem na enorme zelf-inspanning op een blijkbaar wonderbare manier door te rijmen terug.

Onregelmatige dysphonia (of laryngeal dystonia) zijn een stemwanorde die door onvrijwillige bewegingen van ��n of meerdere spieren van het strottehoofd of de larynx wordt veroorzaakt. De individuen die onregelmatige dysphonia hebben kunnen occasionele moeilijkheid hebben zeggend een woord of twee of zij kunnen voldoende moeilijkheid ervaren om zich in mededeling te mengen. Er is weldra geen behandeling voor onregelmatige dysphonia. De huidige behandelingen slechts hulp vermindert de symptomen van deze stemwanorde.

In zijn woorden:

En mijn persoonlijkheid wordt volledig veranderd. Mijn normale geestigheid wordt langzaam en weloverwogen. En vaak, wanneer het inspanning neemt om een woord te spreken intelligibly, uit komt het verkeerde woord omdat teveel van mijn nadruk op de inspanning van te zeggen spreken in plaats van het denken aan wat is. De zo heel wat dingen die mijn mond eerlijk gezegd naar voren kwamen hielden geen steek.

Om duidelijk te verklaren, is veel van het genoegen van het leven verminderd wanneer u niet kunt spreken. Het is taai geweest.

Scott Adams is een optimist en zodat probeerde hij zeer hard om zijn stem te herwinnen.

Enkel omdat niemand ooit beter is geworden van Onregelmatige Dysphonia v��r niet betekent ik niet kan zijn de eerste. Zo voor maanden en maanden probeerde ik elke dag nieuwe trucs om mijn stem te herwinnen. Ik visualiseerde het spreken me correct en herhaaldelijk vertelde ik kon (bevestigingen). Ik gebruikte zelfhypnose. Ik gebruikte de oefeningen van de stemtherapie. Ik sprak in hogere hoogten, of veranderende hoogten. Ik nam waar toen mijn stem het best werkte en toen het slechtst was en patronen zocht. Ik probeerde sprekend in buitenlandse accenten. Ik probeerde zingend sommige woorden die vooral hard waren.

En toen vond hij de magische behandeling:

Eergisteren, terwijl het helpen op een thuiswerktaak, merkte op ik ik volkomen in rijm kon spreken. Het rijm was een context die ik niet had overwogen. Een gedicht zingt niet en het is niet het regelmatige spreken. Maar met een bepaalde bedoeling is de context verschillend enkel genoeg van normale toespraak dat mijn hersenen fijn het behandelden.

Jack alert is, snel is Jack.
Jack sprong over de kandelaar.

Ik herhaalde het dozens tijden, gedeeltelijk omdat ik kon. Het was moeiteloos, alhoewel het aan regelmatige toespraak gelijkaardig was. Ik genoot van herhalend het, die het geluid van mijn eigen stem hoort bijna flawlessly werkend. Ik longed voor dat geluid, en geheugen van normale toespraak. Misschien nam het rijm me ook terug naar mijn eigen kinderjaren. Of misschien is het enkel duidelijke boeiend. Ik genoot van herhalend het meer dan ik zou moeten hebben. Dan gebeurde iets.

Mijn hersenen remapped.

Mijn teruggekeerde toespraak.

Verbinding

Persoonlijk had ik een gelijkaardige ervaring, de vreugde om een ongeneeslijke genezen ziekte te zien. Ik ken het gevoel.